من يك Ù‡Ù�ته اي به علت تغيير Ù…ØÙ„ سكونتم به اينترنت دسترسي نخواهم داشت .بنابراين اØتمالا نخواهم توانست اين صÙ�ØÙ‡ را به روز كنم.
□ نوشته شده در ساعت 8:03 AM توسط kamran
........................................................................................□ نوشته شده در ساعت 8:03 AM توسط kamran
Monday, February 18, 2002
پاييز� عشق
آهي به گَرد� راهش
از آستانه ‌ي� پاييز مي ‌گذرد
برگها را ر��ته پيري خشك
با دست� سرد و چشم� نمناكش
از آستان� سرد� پاييزي كه بر كوچه
برا�شانده ‌ست برگ و بار
شرمگين� گيس� سياهش
شرمگينÙ� عطرÙ� رها به Øلقهْ Øلقه‌يÙ� گيسويش
مي ‌گذرد عشق بي صدا
تكه تكه ژنده‌پاره ‌ها را
بر آسمانه ‌ها مي ‌آويزد
و پاي مي ‌كشد
در كوچه ‌ها و خيابانها
بي نور چشمان مي ‌گذرد
بي دامنه ‌ي� گسترده ‌ي� دامان� كشتزار
بي پرنده ‌ها و پروانه ‌ و آ�تاب� دامان
مي ‌گذرد عشق مي ‌گذرد
تكيده و �رتوت
پنجه ‌ي� لرزان را
�رو مي ‌كند به جام و
و�رد مي ‌خواند و �وت مي ‌كند و مي ‌لرزد
و مي ‌رود عشق
بي عطر� پونه به دنبال
بي گَرد� زرين� سايش� دامان به خاك� راه
مي ‌رود عشق مي ‌رود
آهي به گَرد� راهش شهريور63
□ نوشته شده در ساعت 11:01 AM توسط kamran
........................................................................................آهي به گَرد� راهش
از آستانه ‌ي� پاييز مي ‌گذرد
برگها را ر��ته پيري خشك
با دست� سرد و چشم� نمناكش
از آستان� سرد� پاييزي كه بر كوچه
برا�شانده ‌ست برگ و بار
شرمگين� گيس� سياهش
شرمگينÙ� عطرÙ� رها به Øلقهْ Øلقه‌يÙ� گيسويش
مي ‌گذرد عشق بي صدا
تكه تكه ژنده‌پاره ‌ها را
بر آسمانه ‌ها مي ‌آويزد
و پاي مي ‌كشد
در كوچه ‌ها و خيابانها
بي نور چشمان مي ‌گذرد
بي دامنه ‌ي� گسترده ‌ي� دامان� كشتزار
بي پرنده ‌ها و پروانه ‌ و آ�تاب� دامان
مي ‌گذرد عشق مي ‌گذرد
تكيده و �رتوت
پنجه ‌ي� لرزان را
�رو مي ‌كند به جام و
و�رد مي ‌خواند و �وت مي ‌كند و مي ‌لرزد
و مي ‌رود عشق
بي عطر� پونه به دنبال
بي گَرد� زرين� سايش� دامان به خاك� راه
مي ‌رود عشق مي ‌رود
آهي به گَرد� راهش شهريور63
□ نوشته شده در ساعت 11:01 AM توسط kamran
Friday, February 15, 2002
چه بي پناه
چه بي پناهند اين برگها
كه مي لرزند
بر شاخه هاي� عريان
چه بي پناهند و چه زيبا
اين سو كشان و آن سو ك�ش
غارت زده ماييم اما
وقتي كه مي ريزند
اين برگها برگذرگاه
و سينه مي سايند و پراكنده مي شوند
دانه دانه خرد مي شوند و بر باد مي روند
زير گامهايي كه بي شتاب
زيبايند برگها و بي پناهيم ما
و قتي كه مي نشينيم
بر نيمكتي سنگي
و گوش مي سپاريم و از ياد مي بريم
كه مي چرخند
مي درخشند
مي ريزند
آرام آرام
و زيبايي و زوال شكل مي گيرد
و مي خواند برگي آونگ
بر تركه ي� نسيمي سرد
چه غارت زده بر مي خيزيم
به راه مي ا�تيم
از كوچه هاي� برگ و باد مي گذريم
به جستجوي� پنجره اي روشن
و دري نيمه باز
□ نوشته شده در ساعت 5:10 AM توسط kamran
چه بي پناهند اين برگها
كه مي لرزند
بر شاخه هاي� عريان
چه بي پناهند و چه زيبا
اين سو كشان و آن سو ك�ش
غارت زده ماييم اما
وقتي كه مي ريزند
اين برگها برگذرگاه
و سينه مي سايند و پراكنده مي شوند
دانه دانه خرد مي شوند و بر باد مي روند
زير گامهايي كه بي شتاب
زيبايند برگها و بي پناهيم ما
و قتي كه مي نشينيم
بر نيمكتي سنگي
و گوش مي سپاريم و از ياد مي بريم
كه مي چرخند
مي درخشند
مي ريزند
آرام آرام
و زيبايي و زوال شكل مي گيرد
و مي خواند برگي آونگ
بر تركه ي� نسيمي سرد
چه غارت زده بر مي خيزيم
به راه مي ا�تيم
از كوچه هاي� برگ و باد مي گذريم
به جستجوي� پنجره اي روشن
و دري نيمه باز
□ نوشته شده در ساعت 5:10 AM توسط kamran
خيالخواني
و ، خب ، ديگه چي ؟
ديگر هيچ ، جز آرميدن بر دامانت
وچشم را بستن ، بخواب سپردن تن را
به خواب
كه نمي آيد و نمي گيرد دست را و نمي برد به نرمي
به نرمي� همين ابري
كه با نسيم ميرود آرام
بر پهنه اي كه آبيست ، آبيست ، آبي�� آبي
و ديگر ...؟
ديگر هيچ ، جز سر نهادن به دامانت
و �رو بردن عطر� رانهايت را
Ùˆ نور را بر انØنايÙ� پستانت . . .
و بستن چشم را بستن و ديدن
كه ميدرخشي و ميآيي و سايه مياندازي
و مينشيني و دامن ميگشايي و
هيچ ، هيچ
ديگر هيچ
جز خيره ، خيره شدن به ژر�اها
و ر�تن
�رو ر�تن به سايه هاي� خواب و
غلتيدن
از رويايي به رويايي و
هيچ ، هيچ
ديگر هيچ
همين ؟
همين و ديگر ، نه
ديگر هيچ ، جز مردن
□ نوشته شده در ساعت 2:41 AM توسط kamran
........................................................................................و ، خب ، ديگه چي ؟
ديگر هيچ ، جز آرميدن بر دامانت
وچشم را بستن ، بخواب سپردن تن را
به خواب
كه نمي آيد و نمي گيرد دست را و نمي برد به نرمي
به نرمي� همين ابري
كه با نسيم ميرود آرام
بر پهنه اي كه آبيست ، آبيست ، آبي�� آبي
و ديگر ...؟
ديگر هيچ ، جز سر نهادن به دامانت
و �رو بردن عطر� رانهايت را
Ùˆ نور را بر انØنايÙ� پستانت . . .
و بستن چشم را بستن و ديدن
كه ميدرخشي و ميآيي و سايه مياندازي
و مينشيني و دامن ميگشايي و
هيچ ، هيچ
ديگر هيچ
جز خيره ، خيره شدن به ژر�اها
و ر�تن
�رو ر�تن به سايه هاي� خواب و
غلتيدن
از رويايي به رويايي و
هيچ ، هيچ
ديگر هيچ
همين ؟
همين و ديگر ، نه
ديگر هيچ ، جز مردن
□ نوشته شده در ساعت 2:41 AM توسط kamran
Sunday, February 10, 2002
........................................................................................
Saturday, February 09, 2002
...
« سبك
مثل� پرنده
ـ نه مثل� پَر ـ »
مثل� پرنده كه مي ‌پرد از دل� تاريكي
وَ رَد� نسيم و نور را
بر سنگهاي� گور . . .
مي‌پَرد
وَ مي ‌بَرد
تا دل� تاريكي
صداي� خ�شْ خ�ش� تاريكي را مي ‌شنوم
وَ مي ‌شنوم كه مي ‌روند
تَكْ تَكْ و گروه گروه
نه
جنازه‌اي نيست
وَ كسي نمي‌ گريد
نه
اميدي نيست
وَ كسي نمي ‌گريد
عشقي نيست
وَ كسي . . .
ÙˆÙŽ صدايÙ� Ø®Ù�شْ Ø®Ù�Ø´Ù� خشكÙ� Øنجره ‌يÙ� خالي را مي ‌شنوم
وَ مي ‌شنوم كه خم شده
وَ مي ‌خندد
تكان� شانه ‌ها را
تكان� دست ‌ها را
تكان� پشت و زانوها را
مي ‌شنوم
وَ به ياد مي ‌آورم كه تاريك است
و� مي ‌گويم
« اي تاريكي تاريكي تاريكي »
وَ مي ‌شنوم كه آواز مي ‌خواند تاريكي
بي ترانه ‌اي ‌‌، ‌بي كلمه ‌اي ‌‌، ‌وَ بي آهنگي
در گوشه ‌اي تاريك
سبك
مثل� شعله‌هاي� عطر� گل �‌سرخ ‌،‌ Rose‌ ، ‌وَرد‌،‌گل �‌سرخ ‌، ‌گل �‌‌‌‌‌سرخ ‌، ‌گل �‌سرخ‌،
كه با نرم ْ‌نرماي� گلبرگهايش مي ‌خواند
اي گل �‌سرخ� سايه ‌هاي� تابستان ‌، ‌شبهاي� تابستان
اي گل �‌سرخ� عشق ‌ها و اميدها و سرانجامهايي كه آغاز مي ‌شوند
مثل� خاكستر� نرمي كه مي ‌ريزد و مي ‌ريزد
وَ تاريك مي ‌شود
وَ تاريكيست ديگر
ـ نيست
تاريكيست
ـ نيست
تاريكيست...
تاريكينيست...
...ييست . . .
تاريكي...
تار...
اما اين تمام نمي ‌شود و معنايي ندارد اين‌: كي وييست و نيست و ...
وَ ديگر زمان� گذَراندن� باد و باران� بهاري
در عكسهاست
آن مي ‌بارد و اين مي ‌وَزَد
اما اين باران
اين باران كه
ـ اين باران ‌، ‌راستي از كجا مي ‌بارد بر اين بهار
اين چشمها كه همه خشك‌ است
وَ زير� باران بوديم
وَ در بهار بوديم
وَ عشق بوديم
دستي در گردن و دستي بر كمرگاه
وَ اي كه نشسته ‌اي و مي ‌خواني و چشمانت مي ‌درخشد
يعني تو هم همان باراني‌؟
اگر زخمه نمي ‌زد انگشتانت و
نمي ‌خواند دهانت
مي ‌گ�تم تو هم همان باراني
همان باراني كه بهار� ديگري مي ‌بارد
بر عكس� ديگري
در جاي� ديگري
شهريور ـ مهر 75
□ نوشته شده در ساعت 1:33 PM توسط kamran
........................................................................................« سبك
مثل� پرنده
ـ نه مثل� پَر ـ »
مثل� پرنده كه مي ‌پرد از دل� تاريكي
وَ رَد� نسيم و نور را
بر سنگهاي� گور . . .
مي‌پَرد
وَ مي ‌بَرد
تا دل� تاريكي
صداي� خ�شْ خ�ش� تاريكي را مي ‌شنوم
وَ مي ‌شنوم كه مي ‌روند
تَكْ تَكْ و گروه گروه
نه
جنازه‌اي نيست
وَ كسي نمي‌ گريد
نه
اميدي نيست
وَ كسي نمي ‌گريد
عشقي نيست
وَ كسي . . .
ÙˆÙŽ صدايÙ� Ø®Ù�شْ Ø®Ù�Ø´Ù� خشكÙ� Øنجره ‌يÙ� خالي را مي ‌شنوم
وَ مي ‌شنوم كه خم شده
وَ مي ‌خندد
تكان� شانه ‌ها را
تكان� دست ‌ها را
تكان� پشت و زانوها را
مي ‌شنوم
وَ به ياد مي ‌آورم كه تاريك است
و� مي ‌گويم
« اي تاريكي تاريكي تاريكي »
وَ مي ‌شنوم كه آواز مي ‌خواند تاريكي
بي ترانه ‌اي ‌‌، ‌بي كلمه ‌اي ‌‌، ‌وَ بي آهنگي
در گوشه ‌اي تاريك
سبك
مثل� شعله‌هاي� عطر� گل �‌سرخ ‌،‌ Rose‌ ، ‌وَرد‌،‌گل �‌سرخ ‌، ‌گل �‌‌‌‌‌سرخ ‌، ‌گل �‌سرخ‌،
كه با نرم ْ‌نرماي� گلبرگهايش مي ‌خواند
اي گل �‌سرخ� سايه ‌هاي� تابستان ‌، ‌شبهاي� تابستان
اي گل �‌سرخ� عشق ‌ها و اميدها و سرانجامهايي كه آغاز مي ‌شوند
مثل� خاكستر� نرمي كه مي ‌ريزد و مي ‌ريزد
وَ تاريك مي ‌شود
وَ تاريكيست ديگر
ـ نيست
تاريكيست
ـ نيست
تاريكيست...
تاريكينيست...
...ييست . . .
تاريكي...
تار...
اما اين تمام نمي ‌شود و معنايي ندارد اين‌: كي وييست و نيست و ...
وَ ديگر زمان� گذَراندن� باد و باران� بهاري
در عكسهاست
آن مي ‌بارد و اين مي ‌وَزَد
اما اين باران
اين باران كه
ـ اين باران ‌، ‌راستي از كجا مي ‌بارد بر اين بهار
اين چشمها كه همه خشك‌ است
وَ زير� باران بوديم
وَ در بهار بوديم
وَ عشق بوديم
دستي در گردن و دستي بر كمرگاه
وَ اي كه نشسته ‌اي و مي ‌خواني و چشمانت مي ‌درخشد
يعني تو هم همان باراني‌؟
اگر زخمه نمي ‌زد انگشتانت و
نمي ‌خواند دهانت
مي ‌گ�تم تو هم همان باراني
همان باراني كه بهار� ديگري مي ‌بارد
بر عكس� ديگري
در جاي� ديگري
شهريور ـ مهر 75
□ نوشته شده در ساعت 1:33 PM توسط kamran
Wednesday, February 06, 2002
براي:شهرزاد
جادو
اگر دلقكي بودم
همه ÙŠÙ� Øقه ها را سوار ميكردم
تا تو لبخندي بزني و به قاه قاه بخندي و دست بر هم بكوبي و
پاهايت را كودكانه تكانْ تكانْ دهي
اگر شعبده بازي بودم
دستي مي جنباندم و به شعبده اي
غريب ترين گلها را به دامنت مي روياندم
تا بنشيني و در دست بچرخاني و خيره اش شوي
اما نه دلقكم ، وَ نه شعبده باز
تنها جادوگربي دست و پايي بودم من
كه از ته نااميدي تو را ناميدم و
عشق را خواندم و
جادويت كردم
آگوست2000
زيبايي
زيبا آ�ريده شدي زيبا
تا ناگهان بايستم و� نگاهت كنم
و بگويم كه :
زيبايي
زيبايي� جهاني تو
و يكْ دوْ جرعه مينوشي شراب و� شهلا ميشود چشمانت
شهلايي و
شهلايي جهاني تو
و مي آيم من ، شبها ، مثل� سايه اي
و نميترسم از پرتگاهها و دست ميسايم آرام برگونه هاي� خوابت
مي غلتي و چشم مي گشايي و نور
كه ديگر نه از روياها ميتابد و نه بر كابوسها
ميدرخشد به چشمانت و� رويايي ديگرست
به بيداري
- سلام
- سلام
و بوسه طعم ديگري ميگيرد
و جهان در چشمانت درهم ميشود
و همچنان زيبا
تا چشم ببندم و بخوانم ، باز بخوانم كه:
زيبايي
زيبايي جهاني
سپتامبر 2000
ميان� سايه ها
لابلاي� سايه هاي� اتاق
دست� من پستان� ترا ميجويد
تهيگاه� تو ، ميان� مرا
و گرما سروديست كه ميگردد
در رگهاي� تو
و ميشك�د
بر تن� من
ميان� سايهْ روشن� تخت
گاهي كه مينگري و چيزي ميان� چشمانت ميدرخشد
ــ چيزي غريب و بي نام ــ
عشق است كه زمزمه مي كند
در سكوت و خ�شْ خ�ش� ملا�ه ها
و ميخواند و
ميخواند
و باز ميشود
گلي غريب و به چه رنگها
برسينه هاي� خيسمان
جزيره
پلي هم آنجا بود
همان نزديكي
و قوسي بلند و از آهن داشت
پلي هم آنجا بود
همانجا كه سكوت ناگهان صداي� دريا را پس زد و پنهان كرد
و آنوقت گرچه پلي هم بود و گويا دريايي هم بوده بود
اما ، ديگر هر چه كه بود
بود و شد سكوت
و در سكوت بود كه شد
هرچه كه بود
گوري سرد و بي انتها
كه موج بر ميداشت
ميآمد و مير�ت و بر كناره ميكوبيد
و بوي� مرگ ميداد
و پل ، درست ، همانجا بود
همان نزديكي
2.9.2000
□ نوشته شده در ساعت 1:02 PM توسط kamran
........................................................................................جادو
اگر دلقكي بودم
همه ÙŠÙ� Øقه ها را سوار ميكردم
تا تو لبخندي بزني و به قاه قاه بخندي و دست بر هم بكوبي و
پاهايت را كودكانه تكانْ تكانْ دهي
اگر شعبده بازي بودم
دستي مي جنباندم و به شعبده اي
غريب ترين گلها را به دامنت مي روياندم
تا بنشيني و در دست بچرخاني و خيره اش شوي
اما نه دلقكم ، وَ نه شعبده باز
تنها جادوگربي دست و پايي بودم من
كه از ته نااميدي تو را ناميدم و
عشق را خواندم و
جادويت كردم
آگوست2000
زيبايي
زيبا آ�ريده شدي زيبا
تا ناگهان بايستم و� نگاهت كنم
و بگويم كه :
زيبايي
زيبايي� جهاني تو
و يكْ دوْ جرعه مينوشي شراب و� شهلا ميشود چشمانت
شهلايي و
شهلايي جهاني تو
و مي آيم من ، شبها ، مثل� سايه اي
و نميترسم از پرتگاهها و دست ميسايم آرام برگونه هاي� خوابت
مي غلتي و چشم مي گشايي و نور
كه ديگر نه از روياها ميتابد و نه بر كابوسها
ميدرخشد به چشمانت و� رويايي ديگرست
به بيداري
- سلام
- سلام
و بوسه طعم ديگري ميگيرد
و جهان در چشمانت درهم ميشود
و همچنان زيبا
تا چشم ببندم و بخوانم ، باز بخوانم كه:
زيبايي
زيبايي جهاني
سپتامبر 2000
ميان� سايه ها
لابلاي� سايه هاي� اتاق
دست� من پستان� ترا ميجويد
تهيگاه� تو ، ميان� مرا
و گرما سروديست كه ميگردد
در رگهاي� تو
و ميشك�د
بر تن� من
ميان� سايهْ روشن� تخت
گاهي كه مينگري و چيزي ميان� چشمانت ميدرخشد
ــ چيزي غريب و بي نام ــ
عشق است كه زمزمه مي كند
در سكوت و خ�شْ خ�ش� ملا�ه ها
و ميخواند و
ميخواند
و باز ميشود
گلي غريب و به چه رنگها
برسينه هاي� خيسمان
جزيره
پلي هم آنجا بود
همان نزديكي
و قوسي بلند و از آهن داشت
پلي هم آنجا بود
همانجا كه سكوت ناگهان صداي� دريا را پس زد و پنهان كرد
و آنوقت گرچه پلي هم بود و گويا دريايي هم بوده بود
اما ، ديگر هر چه كه بود
بود و شد سكوت
و در سكوت بود كه شد
هرچه كه بود
گوري سرد و بي انتها
كه موج بر ميداشت
ميآمد و مير�ت و بر كناره ميكوبيد
و بوي� مرگ ميداد
و پل ، درست ، همانجا بود
همان نزديكي
2.9.2000
□ نوشته شده در ساعت 1:02 PM توسط kamran
Sunday, February 03, 2002
دلخواني
به آسمان اول� بهار ميماند دل
كه ميگيرد و باز ميشود
ميبارد و باز
ميتابد
و ابرهايش هم ميآيند و هي انبوه ميشوند و هي ميبارند و
ناگهان
آبيست ديگر
آبي� �يروزه
به آسمان� ديوانه ي� ماه� اول� بهار ميماند دل
□ نوشته شده در ساعت 2:57 AM توسط kamran
........................................................................................به آسمان اول� بهار ميماند دل
كه ميگيرد و باز ميشود
ميبارد و باز
ميتابد
و ابرهايش هم ميآيند و هي انبوه ميشوند و هي ميبارند و
ناگهان
آبيست ديگر
آبي� �يروزه
به آسمان� ديوانه ي� ماه� اول� بهار ميماند دل
□ نوشته شده در ساعت 2:57 AM توسط kamran
![[Powered by Blogger]](http://buttons.blogger.com/bloggerbutton1.gif){kind=small}